Het ochtendlicht valt gebroken door mijn gordijn naar binnen.
Op zijn reis vanuit de zon naar mijn slaapkamermuur neemt het de omtrekken mee van alles wat het onderweg tegenkomt.
Bladeren, twijgen van de struiken voor het raam, voorwerpen op de balkonbalustrade.
Iets dat vliegt in de lucht.
Op mijn muur verschijnt alles omgetoverd tot een schouwspel van silhouetten.
Slangachtige bochten, ovale bolletjes en schuin getekende kubussen allemaal van de fijnste structuur.
Zachtjes schuiven ze over elkaar heen, trekken uit elkaar, dansen op en neer.
Zachtjes schuiven ze over elkaar heen, trekken uit elkaar, dansen op en neer.
Elfenjurkjes.
Als elfen zouden bestaan zouden zij zich kleden met deze filigraine stof die hier in driedimensionale pa tronen op mijn slaapkamermuur op en neer deint.
Ik pak er voorzichtig een tussen duim en wijsvinger.
Zij kietelt op mijn grove huid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten