Politiek in de keuken

Een vastberaden prik door het strakke cellofaan en ik staar gebiologeerd naar de blote inhoud.
Rood, naakt vlees, ergens uit de zijkant van een scharrelrundje met vijfendertig procent korting god hebbe zijn ziel.

Om redenen die te complex zijn om hier uit te leggen zal en moet het vandaag gebeuren - de reanimatie van een in diepe vergetelheid geraakte carnivoor.

Het verdient aanbeveling om bedachtzaam te werk te gaan. 
Ik raak nog niks aan, eerst maar eens de instructies lezen.
Houd de geopende verpakking hoog boven mijn hoofd, beetje zenuwachtig dat de rauwe inhoud op mijn gezicht zou kunnen vallen terwijl ik de lettertjes op de onderkant van de verpakking in het schemerlicht van mijn keuken ontcijfer. 
Dat had ook in omgekeerde volgorde gekund, hm?
Bon, beginnersfoutje.
Instructie klinkt simpel, wat houdt me nog tegen.
Om tijd te winnen eerst maar eens de pepermolen navullen.

Avondnieuws op de achtergrond.

De VVD krijgt ruzie met zichzelf omdat het tegen zijn principes in de welverdienenden van dit land met een hogere zorgpremie belast. Mark Rutte heeft het een en ander uit te leggen.

De peper daalt op de homp neer, ai, dat doet toch pijn? 

Niet nadenken, anders werkt de overrompelingstactiek niet.

Te laat.

Betweterig ratelt het van binnen dat als je dan al je leven moet laten je er tenminste recht op hebt dat er op het moment van consumptie even aan je gedacht wordt of wie is hier nou gek?

Niet nadenken zei ik.

Wat de VVD met het nieuwe regeerakkoord lukt moet in mijn eigen keuken toch ook mogelijk zijn, ja toch niet dan. Principes over boord gooien daar waar ze tot hinderlijke obstakels geworden zijn op weg uit de crisis.

Ik ben eigenlijk Mark Rutte.

Ieder op zijn niveau.

Duim en wijsvinger, ik heb het nu tussen duim en wijsvinger, Jezus, dat waar zacht vacht overheen zat, dat wat er loeide in de wei, of beter, in een te krappe stal, dat, of een stukje ervan dus tussen mijn duim en wijsvinger, godzijgedankt dat er mensen zijn die wel bloed kunnen zien anders waren er geen artsen geen zusters geen verplegers en waar waren we dan met zijn allen, hé? Ik laat de rode homp vallen in de hete pan.

Kokosvet spat onvriendelijk sissend over het randje.

Twee keer vier minuten om de wankel wordende wil te herstellen.

De Mark Rutte in mij legt met 'opgeheven hoofd' het nieuwe beleid aan zijn achterban uit.

In tijden van crisis moet je offers brengen.

Ik wentel soeverein mijn offertje in de pan.

Vier minuten zijn om, ik vervoer het ex-schepsel met spatel en vork naar zijn altaartje.

Daar ligt het dan.

Ontzet volg ik met mijn ogen een rood stroompje dat zich langs de uienringen een weg naar mijn geprakte aardappelen baant.

Dat is zelfs Mark Rutte teveel.

Ik ben eigenlijk ook niet langer Mark Rutte.

Ik ben eerder Raskolnikov op weg naar de woekeraarster van wie hij (voor wie bekend met Dostojevski) met een bijl de schedel zal doorklieven, koortsachtig doordrongen van de wetenschap dat er geen weg terug meer is voor zijn daad.

Al kan hij zich de reden ervoor op dit moment niet meer goed voor de geest halen.

Met toenemende paniek zet ik mijn mes in de homp of de romp of wat het dan voorstelde, hemel er komt nog bloed uit, zo gaat het niet, terug in de pan.

Diep doorademen, weer wentelen, alle roodheid smoren dan zal het gaan.

Als het geval bijna zwart is, moet het gebeuren.

Mijn dochter laat met peutereigen vastberadenheid weten dat ze niet van plan is om medeplichtig te worden.

Met rood doorlopen ogen sis ik haar toe dat je alles een keer geprobeerd moet hebben.

Ik geef het goede voorbeeld - zij het wat gehaast - Raskolnikov is nu echt aan het werk.

Kauwen slikken snijden prikken

kauwen slikken snijden prikken

kauwen slikken snijden prikken

kauwen slikken klaar.
Het is volbracht.

Ik kijk schichtig om mij heen.

Lik mijn lippen, Nosferatu's zuster nu.

Zijn er sancties te verwachten?

Mark Rutte is ook klaar.

Ik denk ongemakkelijk dat er in de koelkast een tweede stuk wacht.

Het nieuws kondigt herfststormen aan.